O Najświętsze Serce Jezusa: 

Ty znasz tęsknoty naszych serc i pragniesz, abyśmy cieszyli się przyjaźnią z Tobą. 

Z przebitego boku wylałeś źródło życia, za którym tęsknimy. 

Twoje serce płonie miłością, by wszyscy ludzie powrócili do właściwych relacji z Tobą. 

Świętujemy obfite dary, którymi obdarzyłeś ten naród, oparte na oczywistych prawdach, że nasz Stwórca obdarzył wszystkich ludzi prawem do życia, wolności i dążenia do szczęścia. 

Dokonujemy zadośćuczynienia za grzechy przeciwko Tobie i godności ludzkiej, jakie miały miejsce w tym narodzie. 

Niech nasze serca zjednoczą się z Twoimi, aby nasze rodziny i społeczności cieszyły się pokojem i szczęściem; niech zerwane relacje zostaną pojednane, niesprawiedliwości naprawione, a rany naszej ziemi uleczone. 

Niech Twój święty Kościół katolicki będzie dla wszystkich ludzi znakiem Twojej nieskończonej miłości. 

O Pragnienie Narodów i Centrum Historii, prosimy Cię, pobłogosław Stanom Zjednoczonym Ameryki. 

Który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem  

w jedności Ducha Świętego, 

Bóg przez wszystkie wieki wieków. 

Amen. 

Najświętsze Serce Jezusa, zmiłuj się nad nami! 

Niepokalane Serce Maryi, módl się za nami!

Nowenna do Najświętszego Serca Pana Jezusa

Pobierz nowennę w j. angielskim

Homilia abpa Williama Lori podczas Mszy Poświęcenia Stanów Zjednoczonych Ameryki Najświętszemu Sercu Jezusa

Wiosenne Zgromadzenie Ogólne USCCB
Our Lady of the Universe, Orlando, Floryda
Arcybiskup William Lori

Dlaczego dokonujemy poświęcenia

Moi bracia biskupi, drodzy kapłani i diakoni, kobiety i mężczyźni życia konsekrowanego, wierni świeccy: kobiety i mężczyźni, drodzy wszyscy przyjaciele w Chrystusie: 

Jakże niezwykły moment łaski mamy przywilej wspólnie dzielić.

Na progu 250. rocznicy naszego narodu gromadzimy się nie przede wszystkim po to, aby świętować samych siebie, lecz aby dokonać poświęcenia. Aby zawierzyć.

Aby oddać Kościół w Stanach Zjednoczonych, a właściwie cały naród, Najświętszemu Sercu Jezusa Chrystusa.

Dlaczego to czynimy? Ponieważ poświęcenie jest aktem wiary.

Jest uznaniem, że historia nie jest jedynie opowieścią o tym, czego dokonują ludzie; jest historią wiernej miłości Boga działającej w świecie.

Dziękujemy za błogosławieństwa tych minionych 250 lat, lecz czynimy to z pokorą, uznając w wierze, że każdy naród potrzebuje Bożego miłosierdzia, mądrości i przewodnictwa. 

Poświęcamy nasz naród, nie dlatego, że jest doskonały, lecz dlatego, że jest umiłowany przez Boga. 

Powierzamy Sercu Chrystusa nasze osiągnięcia i porażki, nasze nadzieje i niepokój, nasze obecne wyzwania i nasze przyszłe aspiracje.

Prosimy Go, aby uzdrowił to, co jest zranione, umocnił to, co jest dobre, i prowadził nas ku przyszłości naznaczonej sprawiedliwością, pokojem, wolnością i szacunkiem dla godności każdej osoby ludzkiej.

Poświęcenie jest także aktem nadziei. Jest deklaracją, że przyszłość nie należy jedynie do ruchów politycznych, sił ekonomicznych czy ludzkich planów.

Przyszłość należy do Boga. I dlatego składamy w Jego Sercu nie tylko samych siebie, lecz także pokolenia jeszcze nienarodzone oraz wszystkich tych, którzy odziedziczą Kościół i naród, które po sobie pozostawimy.

Trwanie w miłości Chrystusa

W kulturze, która ceni niezależność i poleganie na sobie, gromadzimy się publicznie, aby uznać, że nasza najgłębsza tożsamość i nasza najprawdziwsza nadzieja pochodzą nie od nas samych, lecz od Pana.

Dlatego dzisiejsza Ewangelia jest tak odpowiednia. Jezus mówi: „Jak Ojciec Mnie umiłował, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w mojej miłości”.

Najświętsze Serce jest widzialnym znakiem tej miłości. Nie jest abstrakcyjnym nabożeństwem. Jest objawieniem Bożej miłości, która stała się ciałem — sercem, które zaznało radości i smutku, przyjaźni i zdrady, cierpienia i ofiary.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus mówi nam jeszcze coś, co jest niezwykłe.

Mówi: „Nazwałem was przyjaciółmi”.

Najświętsze Serce objawia Zbawiciela, który pragnie nie jedynie naszego posłuszeństwa, lecz naszej przyjaźni; nie po prostu naszej służby, lecz naszej komunii z Nim.

Poświęcić się Najświętszemu Sercu oznacza ostatecznie przyjąć zaproszenie Chrystusa do trwania w Jego miłości i pozwolić tej miłości kształtować każdy aspekt naszego życia, publicznego i prywatnego.

Poświęcenie wymaga pokory

W moim niedawnym liście pasterskim In Charity & Truth: Towards a Renewed Political Culture („W miłości i prawdzie: ku odnowionej kulturze politycznej”) rozważałem pewność, że miłość i prawda nigdy nie są sobie przeciwstawne.

Spotykają się doskonale w Sercu Chrystusa.

Jezus mówi nam: „To jest moje przykazanie: miłujcie się wzajemnie, tak jak Ja was umiłowałem”.

Miłować tak, jak miłuje Chrystus, jest prawdziwą miarą chrześcijańskiego bycia uczniem i prawdziwą miarą naszego człowieczeństwa.

Jednak jeśli jesteśmy uczciwi, musimy uznać, że ani nasz naród, ani Kościół nie zawsze wyraźnie odzwierciedlały tę miłość — rzeczywiście, bywa ona czasami przesłonięta niemal poza granice rozpoznania.

Z pewnością były chwile nadzwyczajnego świadectwa i świętości.

Ale były także chwile porażki, podziału i grzechu.

Poświęcenie wymaga pokory, aby uznać jedno i drugie.

Nie możemy przychodzić do Serca Chrystusa, udając, że nie potrzebujemy Jego miłosierdzia.

Poświęcić samych siebie i nasz naród oznacza złożyć nasze rany, nasze niedoskonałości i nasze grzechy przed Tym, którego miłość jest większa od nich wszystkich.

Poświęcenie posyła nas dalej

Jezus mówi również w dzisiejszej Ewangelii: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał”.

Te słowa opisują misję Kościoła w całej historii naszego narodu.

Katolicy wnieśli nieoceniony wkład w życie tego kraju poprzez wiarę, poświęcenie, edukację, działalność charytatywną i służbę.

Za to dziedzictwo składamy Bogu serdeczne dzięki i powierzamy miłości Jego Serca tych, którzy poprzedzili nas w wierze.

Poświęcenie nie polega jednak jedynie na wspominaniu przeszłości.

Polega na przyjęciu odpowiedzialności za przyszłość.

Poświęcić się Najświętszemu Sercu oznacza trwać w miłości Chrystusa i nieść tę miłość światu.

Oznacza budowanie wspólnot – kościelnych i obywatelskich – w których prawda jest głoszona jasno, a miłość bliźniego praktykowana hojnie.

Oznacza przeciwstawianie się pokusie definiowania siebie przez podziały, ideologie czy urazy.

Najświętsze Serce nie dzieli – ono pojednuje.

Nie zatwardza serc – ono je przemienia.

Nie tylko zaprasza nas do przyjęcia miłości – posyła nas, abyśmy się nią dzielili.

Moi bracia biskupi, ta Ewangelia przemawia do nas w szczególny sposób.

„Ja was wybrałem”. Te słowa powinny napełniać nas pokorą i wdzięcznością.

Nasza posługa nie jest czymś, na co zasłużyliśmy; jest darem powierzonym nam dla służby ludowi Bożemu i całej wspólnocie.

A do wszystkich wiernych: to poświęcenie nie jest czymś, co biskupi czynią dla was. To jest coś, co czynimy razem.

Odnowa Kościoła i naszego narodu nie dokona się jedynie przez deklaracje.

Dokona się przez uczniów, którzy trwają w miłości Chrystusa i wydają dobre owoce świętości w rodzinach, parafiach, wspólnotach i w swoim codziennym życiu.

Zbliżając się do tej wielkiej rocznicy naszego narodu, możemy ulec pokusie nostalgii za przeszłością albo lęku o przyszłość.

Dzisiaj wybieramy coś lepszego: ufność.

Dzisiaj powierzamy Kościół w Stanach Zjednoczonych i ten naród, który kochamy, Najświętszemu Sercu Jezusa.

Nie dlatego, że mamy odpowiedzi na wszystkie pytania, lecz dlatego, że znamy Tego, którego miłość trwa na wieki.

W Jego Sercu odnajdujemy wdzięczność za przeszłość, siłę na teraźniejszość i nadzieję na przyszłość.

Tekst oryginalny homilii - pobierz. 

tł. ks. Leszek Poleszak SCJ

Źródło: https://www.usccb.org/novena-sacred-heart-jesus 

Źródło materiałów: United States Confenence of Catholic Bishops