Źródło: Our experience of faith (Cst. 9)

Tłumaczenie: ks. Jakub Bieszczad SCJ

Publikacja za zgodą autorów. 

Jak podkreślił przełożony generalny w Liście wprowadzającym do Jubileuszu Sercańskiego (2025-2028), duchowym sercem naszych obchodów jubileuszowych jest refleksja poświęcona naszym Konstytucjom numery 9-39. Aby poprowadzić nas tą drogą, Centrum Studiów Dehoniańskich oraz Sercańskie Biuro Komunikacji (Dehonians Communication Office) zaproponowały kompletny program refleksji dotyczący każdego z tych numerów Konstytucji.

Aby pogłębić nasze zaangażowanie i wypełnić lukę między tekstem a codzienną praktyką, każda refleksja podzielona jest na dwie integralne części:

• komentarz do Konstytucji – oferujący teologiczną i duchową analizę tekstu;
• świadectwo życia – zawierające osobiste refleksje skupione wokół konkretnego tematu zaczerpniętego z danego paragrafu Konstytucji.

Nasze doświadczenie wiary (Reguła życia, 9)

W Kościele zostaliśmy włączeni w Dobrą Nowinę Jezusa Chrystusa:

Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam (1 J 4,16).

Otrzymaliśmy dar wiary, który ugruntowuje naszą nadzieję, kieruje naszym życiem i skłania nas do opuszczenia wszystkiego, by pójść za Chrystusem; pośród wyzwań świata powinniśmy potwierdzać naszą wiarę, żyjąc nią w miłości.

Z wszystkimi braćmi chrześcijanami w Duchu Świętym wyznajemy, że Chrystus jest Panem, w którym Ojciec objawił nam swą miłość i który przebywa w naszym świecie, aby go zbawić.

Nikt też nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: „Panem jest Jezus” (1 Kor 12,3).

Tytuł „Nasze doświadczenie wiary” został wybrany przez Komisję Przygotowawczą XVII Kapituły Generalnej, aby podkreślić, że powołanie zakonne jest głęboko zakorzenione w konkretnym naśladowaniu ojca Dehona, obejmującym całokształt jego doświadczeń i przeżyć duchowych. Z jednej strony, to zakorzenienie służy jako więź z doświadczeniem wiary ojca Dehona i zapewnia jego kontynuację, a zarazem stanowi cechę charakterystyczną naszego doświadczenia wiary. Z drugiej strony, ta idea ukazuje fundamentalną wizję całych Konstytucji – nie tylko tego pojedynczego paragrafu – jako drogi uczniostwa sercanów, realizowanej w dynamice przylgnięcia do Osoby Chrystusa i aktywnego uczestnictwa w szerszej misji Kościoła we współczesnym świecie.

Sercem punktu 9. Konstytucji jest fragment biblijny z 1 Listu św. Jana 4,16, który definiuje nasze podstawowe doświadczenie duchowe jako rozpoznanie i wiarę w miłość, jaką Bóg ma ku nam. Tekst ten podkreśla trzy znaczące czasowniki, które nakreślają dynamikę doświadczenia wiary: „poznać” jako głębokie doświadczenie życia, „uwierzyć” jako radykalne osobiste przylgnięcie oraz „głosić” jako aktywne wypełnianie misji apostolskiej. Ta dynamika pokazuje, że nasza wiara jest stanem bycia „ukształtowanymi” w Chrystusie poprzez chrzest i wtajemniczeniem w nowe życie zgodnie z „Dobrą Nowiną” w Kościele, który działa jako widzialny sakrament, objawiający i urzeczywistniający miłość Boga do ludzkości. Ta „Dobra Nowina” nie jest jedynie przesłaniem teologicznym. Dla nas przybiera ona ostateczną postać Osoby: Jezusa Chrystusa. Jako część Kościoła, uczestnicząc w życiu Mistycznego Ciała Chrystusa, dzielimy z Chrystusem Jego życie, Jego misję, Jego śmierć i Jego zmartwychwstanie.

Wychodząc z takiego rozumienia nowego życia w Chrystusie, punkt 9. Konstytucji określa organiczny związek między trzema cnotami teologicznymi: wiarą, nadzieją i miłością – jako podstawowy sposób dawania świadectwa Dobrej Nowinie. Dla nas wiara w Boga, który jest Miłością, stanowi fundament naszej nadziei i oparcie, które wyzwala nas z ludzkiej samotności i na stałe włącza nas w boską rzeczywistość. Wiara ta musi być nieustannie umacniana poprzez aktywne przeżywanie miłości, zwłaszcza w obliczu różnych prowokacji, prób i wyzwań związanych z postępującą laicyzacją współczesnego świata. Innymi słowy, komentowany punkt wyznacza fundamentalną perspektywę naszych aktów miłości: kochamy naszych braci i siostry po prostu dlatego, że Bóg pierwszy nas umiłował, czyniąc nasze praktyczne oddanie się braciom i siostrom logiczną i konieczną konsekwencją doświadczenia uprzedzającej miłości Boga.

To głębokie doświadczenie wiary stanowi podstawową zasadę życia zakonnego, głęboko inspirując wierzących do porzucenia wszystkiego, aby pójść za Chrystusem. Czerpiąc inspirację z powołania uczniów do dzielenia życia z Jezusem i do bycia posłanymi, by uczestniczyć w Jego misji, życie zakonne, jako żywe świadectwo Dobrej Nowiny, nie jest rozumiane przede wszystkim jako akt głoszenia Ewangelii, ale głosimy Ewangelię właśnie dlatego, że za Nim podążamy, odpowiadając na wezwanie do radykalnego oddania się Chrystusowi.

Punkt 9. kończy się podkreśleniem konieczności zaufania potężnemu działaniu Ducha Świętego. Wyznanie, że „Jezus jest Panem”, jest całkowicie niemożliwe bez Ducha Świętego (1 Kor 12,3), co podkreśla charyzmatyczny wymiar naszego powołania zakonnego, będącego czystym darem Bożym otrzymanym po to, by dawać świadectwo w zsekularyzowanym społeczeństwie.

ks. Yudistiro Adifitrityassanto SCJ

Świadectwo życia przedstawione przez ks. Cyrille’a Mindzié Tama SCJ, od 2020 roku mistrza nowicjuszy naszej prowincji w Kamerunie

To doświadczenie wywodzi się z bliskości z Chrystusem, która rozpoczęła się wraz z moim chrztem oraz poprzez katechezę, którą otrzymałem na początku mojej drogi wiary. Ta inicjacja miała początek w mojej rodzinie, gdzie rodzice nauczyli mnie robić znak krzyża i wskazali mi drogę do kościoła. Moje powołanie do życia zakonnego ma swoje źródło właśnie w tych pierwszych doświadczeniach wiary.

Moja wiara w Jezusa Chrystusa zainspirowała mnie do pogłębienia mojej bliskości z osobą Chrystusa w Jego miłości do ludzkości oraz w Jego ofierze poprzez śmierć i zmartwychwstanie. Poznanie Chrystusa prowadzi do wiary, a wiara prowadzi do profetycznego świadectwa. Moje powołanie zakonne jest zatem zobowiązaniem do naśladowania Chrystusa. Jest to dar miłości otrzymany od Boga, który powołał mnie, abym za Nim podążał i porzucił wszystko, by uczynić Go centrum mojego życia. W ten sposób moje poświęcenie stało się siłą napędową, która kieruje moim życiem i stanowi podstawę mojej nadziei.

Naśladując Chrystusa, prowadzę życie w miłości i zgodnie z duchowością Najświętszego Serca Jezusowego, głęboko związaną z doświadczeniem wiary ojca Dehona. Moje osobiste doświadczenie wiary jest nieustannym wysiłkiem, by zjednoczyć się z doświadczeniem mojego Zgromadzenia, gdzie jedność z Chrystusem i Jego ofiara wynagradzająca, złożona Ojcu za ludzkość, kierują moim życiem w wierze i moją misją. Do tego dochodzi celebracja Eucharystii, adoracja, wierność przestrzeganiu rad ewangelicznych oraz życie wspólnotowe pod działaniem Ducha Świętego. Pozwala mi to nie tylko poznawać Boga, ale także doświadczać Go w sposób rzeczywisty w mojej misji.

Powołanie, które otrzymałem od Boga oraz moja konsekracja są ukierunkowane na służbę Kościołowi oraz moim braciom i siostrom w miłości. To poświęcenie motywuje mnie do uznania mojej obecnej odpowiedzialności: głoszenia słowa Bożego i bycia wzorowym świadkiem dla młodych ludzi, których wprowadzam w życie zakonne.

Charyzmat sercański pobudza mnie do kochania tak, jak kocha Chrystus, pomimo moich ograniczeń. Każdy codzienny rachunek sumienia ma na celu ustalenie, czy moje życie było pełne miłości i promieniowało osobistym oraz zbiorowym pojednaniem ludzkości z Bogiem – świadectwem, którego Pan oczekuje ode mnie w świecie, który traci wiarę.

Podsumowując, projekt wspólnotowy (określający sposób wypełniania misji Zgromadzenia w danym miejscu) – w jego wymiarze ludzkim, duchowym i charyzmatycznym – jeśli jest wiernie urzeczywistniany, daje mi możliwość pogłębiania wiedzy o Jezusie poprzez czytanie i medytację Jego Słowa. Ponadto moje powołanie zakonne i kapłańskie obdarza mnie żarliwą miłością do osoby Jezusa, pozwalając mi okazywać uwagę, gotowość i czułość nowicjuszom, moim współbraciom z zespołu formacyjnego oraz pracownikom wspólnoty.

Wreszcie najwyższym zobowiązaniem jest życie przeżywane w konkretnych czynach. Jest to świadectwo życia pełnego miłości, które czerpie swoje źródło i energię z kontemplacji przebitego Serca Chrystusa, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie (Gal 2,20), pobudzając mnie w ten sposób, abym z kolei uczynił tę miłość żywą rzeczywistością w moim codziennym życiu.

ks. Cyrille Mindzié Tama SCJ