Całkowite i radosne oddanie się Chrystusowi (Reguła życia, 14)

Źródło: Total and Joyful Adhesion to Christ (Cst. 14)

Tłumaczenie: ks. Jakub Bieszczad SCJ

Publikacja za zgodą autorów. 

Całkowite i radosne oddanie się Chrystusowi (Reguła życia, 14)

Znajduje ono swój sens w radosnym i pełnym przylgnięciu do osoby Jezusa. Skłania nas ono do pójścia za Chrystusem, który będąc dziewiczy i ubogi, przez posłuszeństwo aż do śmierci krzyżowej odkupił i uświęcił ludzi (DZ 1).

Składamy profesję dążenia do doskonałej miłości, oddając się całkowicie miłości Boga i naszych braci.

Refleksja ks. Jakuba Bieszczada SCJ

Formuła naszej profesji zakonnej kończy się stwierdzeniem, że nasze życie sercańskie, poświęcone Bogu we wspólnocie, ma na celu osiągnięcie doskonałej miłości. Ta miłość to nie tylko wezwanie do większego wysiłku na chwałę Boga i w służbie innym. Jest to rzeczywista realizacja naszej świętości, która uznaje ślad miłości za najbardziej pożądany w naszym duchowym projekcie. Sposób, w jaki rozumiemy, doświadczamy i współpracujemy z miłością, powinien stanowić fundamentalny element naszego charyzmatu, który wywodzi się z doświadczenia miłości, która nie zdołała zmieścić się w Jego Sercu, aż w końcu je rozerwała dla naszego zbawienia. Patrzenie na przebite Serce zachęca nas do zagłębienia się w Jego Sercu, aby odkryć, jak być czystym, ubogim i posłusznym, by dawać świadectwo miłości Tego, który umiłował nas aż do końca.

Miłość, zgodnie z 14. punktem Konstytucji, nie jest jedynie obowiązkiem, który łatwo wyjaśnić w ramach szeregu postaw, ale jest przede wszystkim cennym darem, z którego należy czerpać każdego dnia. Co więcej, nie mogę okazać żadnego gestu miłości bez doświadczenia bycia kochanym przez „autora naszego powołania”. On pierwszy nas umiłował – jak uczy nas św. Jan, który położył głowę na piersi Pana, słuchając bicia Jego Serca. Należy pamiętać, że miłość jest wrażliwością, której nie można oddzielić od uwrażliwienia na wszystko, co Chrystus już uczynił dla ludzkości, potwierdzając swoje szczególne oddanie (por. CST 1956, 9). Ojciec Założyciel uczynił swoim doświadczenie Umiłowanego Ucznia, objawione św. Gertrudzie, w którym sam św. Jan mówi nam o biciu serca Mistrza jako o intuicji dla naszej misji.

Sercanin powinien bowiem stać się specjalistą w zakresie tej ogromnej łaski Bożej, która – zgodnie z doświadczeniem o. Dehona – idzie w parze z roztrząsaniem wpływu grzechu. To pozwala nam zrozumieć, że dogłębne studium nie powinno skupiać się wyłącznie na tym intrygującym aspekcie zła, które nęka świat, ale także na tym, jak zgłębiać tajemnice samego Boga (por. 1 Kor 2,10). W naszym życiu i sercańskim oddaniu dzieło wynagrodzenia rozpoczyna się od przyjęcia samej miłości Boga, to znaczy Ducha Świętego. Duch, który działa w nas, prowadzi nas ku Chrystusowi, doskonałemu wzorowi tego charyzmatu, który o. Dehon pozostawia nam jako prawdziwą ewangelię miłości. Współpraca z Duchem Świętym jest sposobem na poznanie naszego Ojca, którego obraz pozostawił nam Chrystus w swoich słowach i czynach, żyjąc i poświęcając się swojej misji w oblacji Wcielenia.

Czymże jest studium miłości, jeśli nie zgłębianiem naszych najgłębszych emocji i sposobem na lepsze zrozumienie siebie i innych? Ciekawe mogłoby być pogłębione studium nad teologią miłości, poszerzające zakres poza horyzont refleksji podjętych przez ojca Dehona. Musimy jednak podkreślić dwa bardziej codzienne aspekty tych badań, wykraczające poza apostolat intelektualny. Po pierwsze, poznanie w sensie biblijnym oznacza całkowite przylgnięcie do tej miłości, radykalne przeżywanie własnej profesji sercańskiej z duchowego punktu widzenia. Po drugie, ważne jest, aby uwzględnić wskazówkę Założyciela, by czytać historię Chrystusa w świetle Jego Serca. Kluczowe znaczenie ma zrozumienie, że to miłość motywuje Chrystusa do każdego dzieła i że znajduje ona odzwierciedlenie przede wszystkim w Jego decyzji, zrodzonej w Sercu; Sercu, które nie bało się rozdarcia i które dąży wyłącznie do tego, bym ja do Niego dotarł.

ks. Jakub Bieszczad SCJ

Osobiste świadectwo ks. Renzo Busany SCJ, włoskiego misjonarza przebywającego w Demokratycznej Republice Konga od 20 lat

Mambasa, 8 października 2026 r.

Minęło dwadzieścia lat, odkąd wyjechałem z Włoch do Demokratycznej Republiki Konga po tym, jak pierwsze czternaście lat mojego kapłaństwa spędziłem we Włoszech. Wiele osób pytało mnie wówczas, dlaczego właśnie wtedy zdecydowałem się na tę misję w tak odległym i trudnym kraju, jakim jest Kongo. Moja odpowiedź brzmiała mniej więcej tak: miałem marzenie do spełnienia, marzenie z dzieciństwa i młodości, a teraz nadszedł ten moment – nie mogłem dłużej zwlekać, by nie ryzykować, że na zawsze zamknie się je w szufladzie niezrealizowanych projektów.

Wczoraj ks. Boris poprosił mnie przez telefon, abym zastanowił się i napisał o moim doświadczeniu misyjnym w świetle punktu 14. naszej Reguły życia: „pełne i radosne przylgnięcie do osoby Jezusa… podążając za Nim… poświęcając się całkowicie miłości Boga i braci”.

Dzisiaj nasz biskup, podczas spotkania zakonników z naszego regionu, rzucił nam wyzwanie, prosząc o zastanowienie się, jakie piękne marzenia żywimy dotyczące pomyślnego wyniku naszej obecności misyjnej. Wprowadził nas słowami „I have a dream” Martina Luthera Kinga, które potrafiły poruszyć tłumy w imię braterstwa i równych praw dla wszystkich, niezależnie od rasy czy statusu społecznego, a następnie opowiedział nam o misyjnym projekcie Jezusa, ogłoszonym w synagodze w Nazarecie (Łk 4,16-21)… głoszenie Dobrej Nowiny ubogim, zwiastowanie więźniom wyzwolenia… oraz o autoportrecie, jaki sam Jezus sobie stworzył, przepełnionym tą radością, intymną, sprzeczną, wyrażoną w „błogosławieństwach”.

Dzisiaj przebywam w Mambasie jako „uchodźca” wraz z moją wspólnotą sercańską oraz około stu chłopcami i dziewczynkami – młodzieżą z naszego internatu. Uciekliśmy z Nduye w zeszłym tygodniu po dwóch dniach spędzonych pod trzaskiem strzałów z karabinów, karabinów maszynowych i bomb, które żołnierze kongijscy (FARDC) wraz z ugandyjskimi (UPDF) wymieniali z rebeliantami ADF-NALU, którzy od lat terroryzują naszą prowincję Ituri, przeprowadzając barbarzyńskie masakry, porwania i zniszczenia. My również znaleźliśmy się w samym środku jednego z wielu epizodów trwającej od trzydziestu lat wojny we wschodniej części Konga. Staramy się ewangelizować ubogą i rozproszoną ludność, zapewnić edukację porzuconej samej sobie grupie etnicznej – pigmejom – oraz sierotom pozbawionym wsparcia. Dzisiaj przyjmują nas nasi współbracia, nie wiedząc, jaka będzie nasza przyszłość; czekamy, aż burza minie. Podobnie jak uczniowie Jezusa po zabiciu ich Nauczyciela i Pana, obawiamy się, że wszystko pójdzie na marne; poprzez modlitwę zasiewamy nadzieję w naszych sercach, robimy wszystko, co w naszej mocy, by wspierać naszych małych i ubogich.

Marzyłem o byciu misjonarzem, a Pan mi to umożliwił. Od zawsze marzyłem o pokoju i braterstwie na świecie, dziś marzę o tym razem z naszymi dziećmi i dla nich, by wojna i przemoc nie zraniły ich jeszcze bardziej.

Już ks. Bernardo Longo, pierwszy misjonarz w Nduye, a po nim wielu innych sercanów, którzy żyli i żyją w tych rejonach oraz w innych częściach świata, musiało zmierzyć się z dramatem przemocy i wojny. „…aż do śmierci…”. Tajemnica naśladowania Chrystusa i wiary, która otwiera drogę do zmartwychwstania, czasami nie jest wcale tak odległa od nas.

W Gbonzunzu, gdzie przebywałem, zasiałem orzech kokosowy; kiełkował z trudem, tak że już uznałem to ziarno za martwe. Po siedmiu latach opuściłem Gbonzunzu i udałem się do Nduye, nie mogąc ani zobaczyć, ani skosztować tego owocu. Prawdopodobnie źle go zasadziłem, a może taka jest po prostu natura tego nasiona. Nasiono pokoju musi być nieco podobne do tego nasiona kokosa.

Żywię jednak nadzieję, że wraz ze Zmartwychwstałym prędzej czy później będę mógł, a my wszyscy będziemy mogli w pełni się nim delektować: niech nasiono przyniesie owoc, a marzenie się spełni.

ks. Renzo Busana SCJ