DUCHOWOŚĆ KS. L. J. DEHONA
Trzeba nam uwierzyć i odkryć w swoim życiu Chrystusa - Pana wszechświata, a zarazem Przyjaciela drogi. W duchowości dehoniańskiej ten element wizji losów ludzkich jest silnie akcentowany i współbrzmi on z chrystocentrycznym rysem pontyfikatu Jana Pawła II. O. Dehon pisał: Jezus Chrystus panuje publicznie i oficjalnie w Kościele. Słowo Wcielone, Król ludzkości założył powszechną zbawczą społeczność (...). Społeczność ta jest nieśmiertelna i podobnie jak Chrystus będzie trwać wiecznie. Skoro Kościół jest taki ważny, bo w nim żyje Jezus, gwarantujący sens historii, to w jego wspólnocie świadomość tego faktu winna być szczególnie żywa. Zasadę tę adresować należy przede wszystkim do środowisk teologicznych. Ważniejsze jednak wydaje się dzisiaj inspirowanie nim wiernych żyjących wśród świata - ludzi młodych, dynamicznych, gotowych do dawania świadectwa o społecznym wymiarze Królestwa Serca Jezusowego, czyli Chrystusowej miłości do człowieka. Zafascynowany prawdą, iż Miłość przyszła na świat, ks. Dehon był przekonany, że dla ożywienia miłości, która tak oziębła, że prawie wygasła u wielu chrześcijan - Pan nasz pragnie dać (...) jako pomoc miłość Bożą poprzez Najświętsze Serce. Ta miłość, zawarta w Sercu Zbawiciela, stanowi centrum królewskiego panowania Chrystusa nad historią. Na wiele lat przed teologiczną syntezą Teilharda de Chardina, o. Dehon wskazywał na centrum promieniowania stwórczej i zbawczej miłości Boga. Precyzyjnie lokalizował je w przestrzeni i czasie, wskazując na organizm Kościoła jako źródło promieniowania dynamizmu stwórczego i zbawczego, obejmującego całą rzeczywistość, a w jej ramach i świat społeczny człowieka. Twierdzenia te, tak fundamentalne dla każdej syntezy teologicznej, współbrzmią z chrystologicznym nauczaniem II Soboru Watykańskiego i Jana Pawła II. Blisko siedemdziesiąt lat po tamtych słowach Dehona, Sobór przypomniał nam, że Słowo Boże (...) samo stało się Ciałem po to, aby człowiek Doskonały zbawił wszystkich i wszystko w sobie złączył. Pan jest celem ludzkich dziejów, punktem, do którego zwracają się pragnienia historii i cywilizacji, ośrodkiem rodzaju ludzkiego (KDK 45). Z kolei Jan Paweł II precyzuje to sformułowanie w jednej ze swych katechez, mówiąc: [Wyłania się] Prawda o Chrystusie, przedwiecznym Logosie, świetle i racji wszystkich rzeczy, który przyjmuje ciało i staje się obecny pośród rzeczy, w samym centrum dziejów, aby się stać - wedle planu Boga Ojca - ontologiczną Głową wszechświata, Odkupicielem i Zbawcą wszystkich ludzi, Odnowicielem, który jednoczy wszystko to, co w niebiosach, i to, co na ziemi. W napisanym w 1901 r. tekście Życie miłości w jedności z Sercem Jezusa Dehon niejako uprzedzał ów chrystocentryzm sformułowaniami w rodzaju: Życie miłości jest święte i czyste. Miłość wprowadza bowiem Boga w należne Mu miejsce, czyni Go rzeczywiście Panem, idealnym centrum wszystkiego. Miłość przekształca całe stworzenie w społeczność wrażliwą całkowicie oddaną umiłowanemu Panu. Jedynie miłość panuje nad całym życiem wewnętrznym każdej osoby ludzkiej oraz "osoby osób" - Kościoła, ujmowanego w tamtych czasach kategorią Ciała Chrystusa. W jednym ze swych wcześniejszych artykułów o odnowie chrześcijaństwa poprzez kult Najśw. Serca Dehon wskazał, że istotnym elementem uzasadniającym dzieło zbawienia jest poznana i przeżyta miłość Boga. Stanowi ona wewnętrzną treść istnienia Trójcy Przenajświętszej, a wylewając się na zewnątrz, staje się główną przyczyną stworzenia oraz zbawienia człowieka i świata. To także miłość zadecydowała o Wcieleniu, czyli przejściu ze sfery wymiany miłości w łonie Trójcy w sferę wymiany miłości z człowiekiem. Bóg tak umiłował świat ..., że zamieszkał między nami.
|
Chrystus - centrum i
klucz do zrozumienia
sensu przemian
historycznych; 
